به اتفاق بانو

فردا عازم سفریم. احساس خاصی نسبت به این سفر دارم. بعد از مدت هاست که همه خانواده با هم راهی می شیم. اما چیزی که این رفتن را متفاوت می کنه تنها این نکته نیست.

دلم لک زده براي يک دل سير وبلاگ نوشتن؛‌اما کو وقتش. حالا گيرم که وقتش هم گير آمد؛ کو دل خوشي کخ براي نوشتن لازمه؟ درست همان زماني که حس و حال نوشتن دارم دستم از وبلاگ و اينترنت کوتاه است، وقتي هم که به اينجا مي‌رسم ديگر چيزي براي نوشتن در وجدم نمانده. اين است که پست‌هاي گاه‌گاه وبلاگ را هم ياد شهرام شپره پر مي‌کند و ياري که ندارم.

شراب عشق بنوش. شهرام شپره گوش کن و غم دل ببر از ياد!

حالا ايمان آورده‌ام به اينکه ياهو مسنجر يک موهبت از طرف خدا به بندگان قدر نشناسشه؛ مثل من.

* به خیال خودم می خواستم اینجا خودم نباشم و کسی من را نشناسد و با هویت مستعار بنویسم. غافل از اینکه هر کسی که پایش را به اینجا گداشت من را شناحت و در بیرون از این دنیای مجاری به صورتی به رویم اورد که یعنی: خر خودتی. حالا به قول آرمان حتي دستم براي کلاغ‌هاي کور کوچه‌مان هم رو شده.

** تازگی ها به این صرافت افتاده ام که این بانویی که اسمش را بالای این وبلاگ گداشته ام کجاست؟

قرار نیست جلوی جمع به روی خودم بیاورم که دلتنگم. طوری فیگور می گیرم و ادعا می کنم که گویی یکی از تعهدات دست و پا گیر زندگی ام کم شده و من بابت فراغتی که از نبودنش دارم این روزها دولتمند عالمم. اما ... حتی اگر ۲۵ ماه هم با دشمنت سر کنی به او دل بسته می شوی چه رسد به نشریه ای که پا گرفتن خیلی از دوستی ها و کسب خیلی از تجربیات و داشتن خیلی از خاطره های زندگی ات را به او مدیونی. اگرچه در تمام این دو سال صفحاتم را تنها به اب بستم و با صرف کمترین انرژی طی طریق کردم. حالا همه چیز تمام شده. خودم و صفحه ام در نشریه همزمان به تاریخ پیوستیم. بدون اینکه کسی پی به نبودن من و بودن هفته نامه بدون ما ببرد.

هنوز با وبلاگم طبيعي نشده‌ام. به قسمت مديريت که وارد مي‌شوم اول يا الله مي گويم.