به اتفاق بانو

روز بعد از ولنتاين، به هر كس رسيدم گرفتن هديه روز ولنتاين رو تبريك گفتم. جالب اين بود كه همه با شدت هر چه تمام‌تر موضوع را انكار مي‌كردند؛ كه اصلا ما رو چه به اين حرف‌ها و ما كه كسي رو نداريم و از ما گذشته و اين كارها مال جوان‌هاست.

مانده‌ام اين همه جانوري كه چهارشنبه شب در خيابان‌ها مي‌لوليدند، آنچنان كه از شدت ترافيك مجبور شدم فاصله نيم ساعته دفتر مجله تا مطب را در دو ساعت و فاصله بيست دقيقه‌اي مطب تا خانه را در يك ساعت و نيم طي كنم، چه كساني بودند؟

پ.ن: ناگفته پيداست كه من هم ولنتاين را در مطب و در همنشيني با جيب بيماران محترم گذراندم (كه اجرش از هر عبادتي بيشتر است)!

پادگان ما زندان كوچكي هم دارد كه اسمش را ندامتگاه گذاشته‌اند و يك سري سرباز ترك خدمت يا خطا كار را در آنجا حبس كرده‌اند. بيشتر نادمين مشكل روحي رواني دارند و در بهترين حالت دست‌كم يك تخته‌شان كم است! اعتياد به همه چيزهم حقيقت انكار ناشدني هر زنداني است كه مثل يك بيماري مسري، تك‌تك سلول‌ها و زندانيان درونش را الوده مي كند. حشيش، ترياك، هرويين، شيشه، قرص‌هاي آرام‌بخش و البته آلودگي‌هاي جنسي.

مدتي پيش سه نفر را در حال لواط درون يكي از سلول‌هاي ندامت‌گاه غافل‌گير كردند. دو سرباز و يك نيروي رسمي كه از قضاي روزگار با هم در يك سلول افتاده بودند. از شرح ماوقع به ناچار بايد صرف نظر كنم اما از ذكر اين نكته نمي‌توانم بگذرم كه دوستان ما گويا حتي پس از باز شدن مشتشان ول‌كن معامله نبوده‌اند و تا آخرين لحظات، پيش از دستگيري نيز به ارتكاب آن فعل مذموم مشغول بوده‌اند.

فكر مي‌كنم پادگان ما تنها نقطه‌ از گستره‌ي پهناور اسلام است كه مجازات چنين عملي، بر خلاف آنچه در كتاب آمده، نه شلاق و سنگسار، كه صرفا يك چك جاجانه از طرف رييس ندامت‌گاه باشد. چند روزي است در اين فكرم كه مبادا شرح اين ماجرا به گوش برادران مسلمانمان در استان قزوين برسد. وگرنه ممكن است از چند روز ديگر براي ورود به ندامت‌گاه، جلوي در پادگانمان صف بكشند و نوبت ورود در بازار سياه به قيمت‌هاي كذايي خريد و فروش شود!  

مثل یک کلاغ نادان جذب برق موهای چرب و خوش حالت هم سن و سال هایم شده بودم که در خیابان با غرور و اعتماد به نفس از کنارم می گذشتند. من اما مجال بلند کردن و حالت دادن موهایم را نداشتم. مدیر دبیرستانمان آدم خشک و سخت گیری بود که به موی هیچ کس مجال بلند شدن و عرض اندام در طی سال تحصیلی نمی داد. موهایمان تا آنقدر جان می گرفتند که در دست بیایند، از بالا حکم می رسید که: از روز شنبه موی کسی بلندتر از نمره چهار (یا هشت) نباشد. تا با اجبار به تراشیدن جزئی از وجودم تبدیل به سگ تیپا خورده ای شوم که بابت انعکاس آفتاب در پوست براق سرش روی بیرون زدن از خانه را نداشت.

در تابستان بود که می توانستم به آرزوی فروخورده ای که 9 ماه در دل پرورانده بودم برسم، وقتی دیگر مدیر و معلمی نبود که با تنگی شلوار و بلندی موهایمان گیر بدهد. اما موهایی که 9 ماه از سال از قد کشیدن منع شده بودند، حالا به چنان ضخامت ناخوشایندی رسیده بودند که فرسنگ ها از نرمی و لطافت سال های دور کودکی فاصله داشت. به هیچ صراطی مستقیم نبودند و همان طور خشک و بی حالت رشد می کردند و بالا می رفتند. نه آب و شانه و نه حتی سشوار ذره ای در هدایت آنها تاثیر نداشت.

نیاز مبرم به یافتن راهکاری برای هدایت موهای کله شقم را درست در همان روزهایی حس کردم استفاده از ژل و واکس مو، هم در مدرسه و هم در خانه تقبیح می شد. از ژل زدن به سر با عبارتی چون «روغن مالی کردن سر» و از عاملان آن به بچه سوسول و بچه قرتی و حتی لات بی سر و پا یاد می شد.

من همچنان مسر بودم که از این فرصت 3ماهه برای بلند کردن موهایم استفاده کنم. اما اگرچه اسم ژل و واکس و کتیرا زیاد به گوشم خورده بود، در مورد چیستی آنها و چگونگی خرید و استعمالشان هیچ اطلاع دقیقی نداشتم. تنها تلاشم برای خرید کتیرا از یک عطاری نیز به پرداخت حجم زیادی پول در قبال دریافت برگه های صلب و کرم رنگی مثل بالنگ ختم شده بود. در خانه ما هم کسی حق وقت هدر دادن بابت این «قرتی بازی ها» را نداشت. پس طبیعی بود که نسبت من با کتیرا، مثل یک غار نشین و گوشی موبایل باشد. فقط می دانستم که سر را با آن چرب می کنند و پیش از ماسیدن چربی ها، باید موها را شانه کرد و حالت داد.

می گویند همیشه در محدودیت هاست که خلاقیت ها در ذهن انسان جوانه می زند و خلاقیت آن سال های من این بود که اگر بنا بر چرب کردن موهاست، حالا که دستم از متریال های تخصصی این فعل مذموم کوتاه است، چرا با همان معجونی که مادرم از گلیسیرین و آب لیمو برای چرب کردن دست و صورت می ساخت، برای چرب کردن موهایم استفاده نکنم؟ فقط کافی بود هر بار ÷یش از بیرون زدن از خانه که دست هایم را چرب می کنم، همان دست های لزج را روی سرم می کشیدم و با موهایم خشکشان می کردم.

اولین باری که دست به این ابتکار زدم روز جمعه ای بود که همراه خانواده و جمع کوچکی از فامیل بنای بیرون رفتن از شهر را داشتیم. هیچ فراموش نمی کنم که حالت گرفتن موهای تازه بلند شده ام با ابتکاری که به خرج داده بودم، چه اعتماد به نفسی را در وجودم زنده کرده بود. سرم را بالا گرفته بودم و راست راست راه می رفتم . بیشتر از هر روز دیگری دلم می خواست توجه دیگران را به خودم جلب کنم و به چشم بیایم. پایان حس شیرین اعتماد به نفس البته فاصله چندانی با آغازش نداشت. وقتی در جواب تحریک حس بویایی مادرم در برابر بلند شدن بوی آب لیمو از موهایم، با شرمندگی به فعل خلاقانه ام اعتراف کردم که بمب خنده ای که ناگهان در میان جمع ترکید مرا به سطح همان نوجوان کچل و تحقیر شده ی روزهای مدرسه باز گرداند.

1- يكي از بزرگ ترين لذت‌هايي كه در انتهاي همكاري با يك مجموعه فرهنگي ممكن است نصيبم شود اين است كه از كار اخراج شوم! بيشترين اشتياقم در انجام يك كار، آغاز كردن آن است؛ درحاليكه سرشار از نبوغ و خلاقيت باشد و متفاوت با آنچه ممكن است از من انتظار داشته باشند. در كار نوشتن و مجله‌بازي هميشه در كارهاي ضرب‌الاجلي و كوتاه مدت موفق بوده‌ام اما تاب ادامه هيچ كاري را نداشته‌ام. عنايتي كه در اين حالت ممكن است نصيبم شود اين است كه قبل از اينكه كم بياورم و اعتراف به شكست كنم، از مجموعه اخراج شوم!

آن هم به بهانه‌اي غيز از كم كاري.

اين بار هم لطف خدا شامل حالم شد و به شكلي بسيار محترمانه عذرم را از نشریه طبیب خواستند. طبيب نشريه‌اي 8صفحه‌اي در حوزه پزشكي بود كه هر ده روز يك‌بار كنتشر مي‌شد. نشريه البته ساختار درست و درماني نداشت و بيشتر يك جور افه‌ي فرهنگي ناشرش بود تا دغدغه‌اي فرهنگي اجتماعي براي پزشكان. اين اواخر هم به روغن سوزي افتاده بود و ناشر محترم پس از عمري كاغذ حرام كردن، به اين صرافت افتاده بود تا كركره نشريه را لااقل تا مدتي پايين بكشد.

2- نشريه براي مدير مسئول و سردبير مثل ناموس مي ماند، حتي اگر رو به موت باشد. پس وقتي به طور اتفاقي رد پاي ناموسش را در خانه حريف ببيند طبيعي است كه جوش بياورد و گرد و خاك به پا كند.

در طبيب (رحمة‌الله عليه) جايي باز كرده‌بودم براي ستون كوچكي به نام «كاريمديكاتور» (+ + +) براي كاريكلماتورهايي كه میثم با مضمون پزشكي مي‌نوشت. اگرچه ميثم هيچ ميلي براي پر كردن اين ستون نداشت و مطالب را به زور چماق و فحش ناموسي از او مي‌گرفتم؛ اما در مدت سه ماهي كه از راه افتادن اين ستون گذشت چنان مورد توجه قرار گرفت كه خواننده‌ها و طرفداران خاص خود را يافته بود. اما وقتي كه ديدم طبيب در سراشيب تعطيلي افتاده ستون را با همان نام و نويسنده و مطالب به هفته‌نامه سپيد منتقل كردم تا در آنجا ادامه حيات دهد. طبيعي بود كه اين كار از ديد «تيمورزاده» بزرگ، مدير مسئول طبيب، پنهان نماند. داغ كند و سردبير نگون‌بختش را به ميخ بكشد و عامل اين بي‌ناموسي را كه من باشم، از طبيب اخراج كند. من البته ككم از اين اتفاق نگزيد كه در هفته نامه سپيد براي خودم جاي پاي مطمئني درست كرده‌ام و مشغول نوشتنم.  

3- شنيده‌ام قرار است عوامل نشريه طبيب بابت اين كار خبط از هفته‌نامه سپيد و ميثم به دادگاه شكايت كنند كه البته هيچ ربطي به من ندارد!

انگار كه روي يك نقاشي از صورت يك ادم آب ريخته باشي، كاغذ نقاشي مچاله مي‌شد و رنگ‌ها در هم مي‌آميخت. به عينه مي‌ديدم كه چهره خوش آب و رنگ دختري كه تا همين چند لحظه پيش زير دستم نشسته بود، در حال چروك خوردن و در خود جمع‌شدن است. مات مانده بودم كه چه بايد كرد. در حاليكه صداي نامفهومي از ته گلويش به گوش مي‌رسيد، وحشت‌زده دست به صورتش مي كشيد و با چشمان از حدقه بيرون زده من را نگاه مي كرد. هنوز شك داشتم چيزي كه مي‌بينم در خواب است يا بيداري. انگار كه به جاي آمپول، اسيد به او تزريق كرده باشم، صورتش آرام آرام خورده مي‌شد و از بين مي‌رفت. اول درد شديدي او را در خود گرفت. طوريكه از شدت درد فرياد زد و قطرات اشك از گوشه چشمانش بيرون پاشيدند.

به او دلداري دادم كه همه درد براي همين چند لحظه است و تمام. تحمل كرد تا كار تزريق چند سي‌سي آمپول دگزامتازون درون حجم لثه و در مجاورت ريشه‌هاي دنداني كه اندو (عصب‌كشي) كرده بودم تمام شود. بعد دهانش را شست، از روي يونيت بلند شد و رفت تا جلوي دست‌شويي تا صورت را بشويد و خودش را جلوي آينه مرتب كند و من داشتم دست‌كش‌هايم را از دست مي‌كندم كه يك دفعه با چشمان از حدقه بيرون زده جيغ كوتاهي كشيد و برگشت سمت  من. دستش را كه از روي گونه سمت راستش برداشت خشكم زد. گونه و گوشه سمت راست لب‌اش افتاده بود پايين. درست مانند كساني كه نيمه صورتشان فلج شده باشد، پوست صورتش در يك حركت آرام و پيوسته چروك مي‌خورد و پايين كشيده مي‌شد. مانده بود كه چه كند. مانده بودم كه چه كنم. پوستش سفيد شده بود از ترس، قطرات اشك روي صورتش يخ زده بود. نمي توانست روي پا بند شود. تلو تلو مي‌خورد. جلو دويدم و گرفتمش و نشاندمش روي يونيت دندان‌پزشكي. پرستارم مات و منگ مانده بود كنار يونيت. تنها به فكرم رسيد كه دلداري‌اش دهم، اگرچه خودم نيز از شدت ترس حس و حال بهتري از او نداشتم. حادثه همان چيزي بود كه بارها در فيلم‌ها مي ديدم. آدم‌هايي كه ناگهان با اشاره‌اي تجزيه مي‌شوند و بدنشان در چشم بر هم زدني از هم مي‌پاشد. حالا من روبروي كسي ايستاده بودم كه تنها با تزريق چند سي‌سي مايع، كه از شيشه دودي رنگ آمپول دگزا داخل سرنگ كشيده بودم و درون حجم لثه‌اش تزريق كرده بودم، در حال چروك خوردن و مچاله شدن بود.

نمي‌دانم  چند لحظه به همين منوال گذشت، تا جريان وحشت‌انگيز چروك خورن صورتش وتوقف شد و صورتش دوباره آرام آرام از هم باز شد و به حالت عادي برگشت.

آمپولي كه به داخل لثه‌اش تزريق كرده بودم دگزامتازون بود، نوعي ضد التهاب استروئيدي، كه براي كاهش درد و ناراحتي پس از درمان‌ريشه (عصب‌كشي) دندان، به صورت موضعي(تزريق در محل) يا عضلاني تزريق مي‌شود. تزريق البته دردناك است اما از تجربه يك درد جان‌كاه در روزهاي بعد از درمان ريشه مي‌كاهد. من هم به روال هميشه حجم كمي از آمپول را داخل يك سرنگ 2 سي‌سي كشيدم تا در ناحيه انتهاي ريشه دندان تزريق كنم. اما نيدل سرنگ بر خلاف هميشه كه انتظار برخورد به استخوان را داشتم، به شكل خوشايند اما عجيبي، پايين رفت و به هيچ حجم سختي برخورد نكرد. با خيال راحت حجم سرنگ را درون فكش خالي كردم، در حاليكه همزمان گونه‌اش را از بيرون ماساژ مي‌دادم تا درد كمتري را احساس كند.

بعد از تمام شدن ساعت كاري‌ام كه فرصت بيشتري براي تحليل ماجرا داشتم، فهميدم در عين حماقت سر سوزن را تا عمق استخوان فك و مجاور عصب فاسيال پايين برده‌ام و حجم دگزامتازون را همان‌جا تزريق كرده‌ام تا عصب دچار فلج موضعي شود و نيمه سمت راست صورت را براي لحظاتي از شكل و شمايل بياندازد.

پ.ن: نمي‌دانم چرا ياد اين خاطره دور افتادم. اما به تمام ماهيان عزيزي كه قرار است در آينده نه‌چندان دور درون تور من گرفتار شوند تا خدمت دندان‌هايشان برسم، نويد بدهم كه بعد از گذشت چند سال تا آن حد روي سر كچل بيماران استاد شده‌ام كه ديگر حادثه‌اي اينچنيني براي شما رخ ندهد!

پ.ن2: اين رخداد بر خلاف آب و رنگي كه در روايت به ان افزودم چندان اتفاق غير معمول و وحشتناكي نيست. نترسيد!

شباهت دكتر جكول، مسئول بهداري پادگان، به كلاغ رنگ سياهش نيست؛ ميل وافري است كه به جمع كردن آت و آشغال دارد. فرقي نمي‌كند اين آشغال سينك دستشويي چرك باشد، يك فرش بيد زده يا يك كمد چوبي شكسته، دل دور انداختن هيچ‌كدامشان را ندارد. همه را جمع كرده در اتاق‌هاي خانه‌شان و وقتي حجم و تعداد اين آشغال‌‌ها از ظرفيت اتاق‌ها تجاوز مي كند، آمبولانس بهداري را فرا مي‌خواند براي انتقال آشغال‌هاي مازاد بر ظرفيت اتاق‌هاي خانه‌اش به اتاق‌هاي بهداري. آمبولانس، آژير كشان، تحت لواي يك ماموريت اورژانس يا اعزام مصدوم ، از پادگان خارج مي‌شود تا در حكم ماشين‌هاي نارنجي رنگ شهرداري، در خدمت دكتر جكول باشد. آشغال‌ها بار گيري مي‌شوند و بي‌آنكه چشم سربازان دژباني از پشت شيشه‌هاي سكوريت آمبولانس به آنها بيفتد، به داخل پادگان انتقال مي‌يابد و در اتاق دندان‌پزشكي، كه به روايتي كم‌تردد ترين اتاق بهداري است، انبار مي‌شود. اين جريان معمولا خارج از ساعات اداري، حوالي عصر يا شب اتفاق مي‌افتد تا من هميشه اين هيجان را داشته باشم كه فردا صبح كه به بهداري پا مي‌گذارم درون اتاق دندان‌پزشكي چه حجم تازه‌اي از آشغال را مي‌بينم كه راه ورود به اتاق و رسيدن به يونيت دندان‌پزشكي را مسدود كرده است.

درست به مثابه كلاغي كه ذكر خيرش در ابتداي مطلب رفت، دكتر جكول هم روي اتاق دندان‌پزشكي مثل لانه كلاغ حساب مي كند، هر حجم جرم‌زده‌اي را مستقيم به همين اتاق انتقال مي‌دهد و جالب اينكه روي كلكسيون آشغال‌هايش، مثل ناموسش، حساسيت و تعصب دارد. طوري كه همزمان با انتقال هر آشغال تازه‌اي سربازها را تهديد مي‌كند كه اگر آن رو جابجا كنند يا خداي ناكرده دور بياندازند، پوست از سرشان خواهد كند. پس بعيد نيست كه اصرار من به سربازها كه در انتها رنگ التماس به خود مي‌گيرد، براي كنار كشيدن سينك و فرش و كمد و باز كردن راه ورود و خروج به اتاق، بي‌نتيجه بماند.

از اتاقي كه امكان تردد در آن نيست و حكم طويله، و نه آشغال‌داني، را پيدا كرده چگونه مي‌توان به شكل بهينه تري استفاده كرد، جز اينكه يكي از نيروهاي كادري هم موتور سيكلتش را كنار يونيت دندان‌پزشكي، درون اتاق، پارك كند تا مبادا در سرماي زمستاني كه بيرون از اتاق‌هاي پيش‌ساخته كانس بهداري، چمبره زده، يخ بزند. گويا تنها شانسي كه در اين ميان آورده‌ام اين است كه در ورودي بهداري انقدر باريك است كه آمبولانسمان به هيچ ضرب و زوري از آن داخل نمي‌شود، وگرنه هيچ بعيد نبود كه راننده آمبولانسمان هم هوس كند ماشينش را در اتاق دندان‌پزشكي پارك كند.